Dobra

Za panowania książąt ruskich istniała tu osadza puszczańska. 28 czerwca 1402r. król Władysław Jagiełło nadał służkom królewskim z Ulucza , braciom stryjecznym, Jurowi, Zanowi i Dymitrowi i ich braciom pole zwane „Dobre” wraz z wszystkimi dochodami, czynszami, rolami, polowaniem i barciami. Zobowiązani oni byli w zamian do udziału w wyprawach wojennych z trzema łucznikami oraz do służby wobec sanockiego zamku na trzech koniach. W 1564r. król Zygmunt August w nowym przywileju zmienia powinności i zamiast trzech łuczników i trzech koni na służbę, dziedzice Dobrej winni dawać pięciu konnych dobrze uzbrojonych na wyprawę wojenną. W 1565r. potomkowie założycieli wsi mieli już tytuły szlacheckie a Dobra podzielono na Szlachecką i Rustykalną.  W 1772r. większa własność w Dobrej została sprzedana Piotrowi Starzyńskiemu. W XV wieku istniał tutaj młyn wodny i co najmniej jedna kuźnia. Na terenie wsi przez lata wyrabiano „komięgi” – bezżaglowe statki wyposażone w 7-9 wioseł, załogę których stanowiło zwykle 8-12 ludzi. Komięgi służyły głównie do spławiania soli z żupy położonej w Tyrawie Solnej do Przemyśla. W przysiółku „Ropa” jeszcze w 2 połowie XX w . pozyskiwano z naturalnych wycieków olej skalny, służący głównie do impregnacji drewna. Wspomnianą wcześniej sól odparowywano do celów spożywczych po raz ostatni w latach 40-tych XX w.

Obecnie wieś jest największym sołectwem w gminie sanockiej. Całkowita pow. wsi wynosi 23 km², w tym obszar leśny zajmuje pow. 700 ha. Legenda mówi, że za uratowanie przez przewoźników życia króla, który pokonywał San konno, w zamian król Jagiełło wiosce  tyle lasu, ile konny obiedzie od świtu do zmroku.

Na terenie miejscowości warzono sól (do lat 40 XX wieku) oraz pozyskiwano „olej skalny” do impregnacji drewna stąd też nazwy przysiółków „Czerlenna” oraz Ropa.

Z Dobrej pochodzili przodkowie mjr. Henryka Dobrzańskiego ps. Hubal Aleksander Dobrzański  herbu Leliwa (1766-1831) biskup leontopolitański, dziekan kapituły sandomierskiej.

Zabytki

Jeden z najciekawszych w Polsce zespól cerkiewny – z największa atrakcją – siedemnastowieczną cerkwią wieżową (bramną), obecnie tylko w roli dzwonnicy bramy. W przeszłości pomieszczenie na piętrze służyło jako niewielka cerkiew z ikonostasem (obecnie przeniesiony do muzeum w Łańcucie) i dzwonami datowanymi na 1625r i 1924r.

Cerkiew p. w. Świętego Mikołaja, pierwotnie grecko-katolicka, parafialna. Od 1946 roku kościół rzymsko-katolicki, filia parafii Mrzygłód. Pierwsza wzmianka o istnieniu parafii w Dobrej pochodzi z 1433 roku. Obecną wzniesiono w 1879. W 1944 roku, w czasie przechodzenia frontu, została uszkodzona pociskiem, który zniszczył główną „banię” nad nawą. Cerkiew drewniana, zrębowa, szalowana deskami w pionie, orientowana, trójdzielna. Nad prezbiterium, nawą i babińcem ośmioboczne wieżyczki z pozornymi sygnaturkami, kryte baniastymi hełmami. Wewnątrz strop płaski, polichromia figuralna wykonana w latach 1899-1904 przez Antoniego i Michała Bogdańskich, przy udziale Mikołaja Demkowicza. Ikonostas z lat 1899-1904, pędzla Bogdańskich. Kropielnica kamienna, kielichowa z XIX wieku. Cerkiew otoczona kamiennym murkiem, na przy cerkiewnym cmentarzu stare nagrobki.

Na uwagę zasługują XIX wieczne kapliczki przydrożne.

Ciekawe miejsca:

– fragmenty linii Mołotowa

– na zboczu Magura jeziorko osuwiskowe „Morskie Oko”

Miejsca rekreacji:

– Plac zabaw przy Remizie Ochotniczej Straży Pożarnej

– boisko wielofunkcyjne przy Zespole Szkół