Bykowce

Wieś bezpośrednio granicząca z miastem Sanokiem, położona na prawym brzegu Sanu, u podnóża pasma Granickiej (575 m n.p.m.). Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1435 r., zaś najstarsze ślady pobytu człowieka na terenie wsi sięgają epoki neolitu.

Pierwszym właścicielem Bykowiec był ród Czeszyków, następnie, do 1928 roku – rodzina Tarnawieckich, zaś w roku 1928 majątek Bykowiec nabyła rodzina Płanetów.

W Bykowcach urodził się Aleksander Truszkowski (1860-1933), generał major armii cesarskiej i królewskiej, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.

Warto wspomnieć, że 10 września 1939 r. w okolicach wsi miała miejsce potyczka grupy żołnierzy, która oddzieliła się z batalionu strzelców podhalańskich z Sambora pod dowództwem ppor. Mariana Zaremby z niemieckim oddziałem pościgowym Geiger. Ppor. Marian Zaremba poległ wraz z pięcioma żołnierzami w trakcie zasadzki zorganizowanej na wkraczające oddziały niemieckie od strony Olchowiec. Pośmiertnie odznaczony został stopniem podporucznika i pochowany na cmentarzu sołeckim, gdzie spoczywa ze swoimi żołnierzami. Na pamiątkę tamtych wydarzeń w 1971 r. odsłonięto pomnik symbolizujący poszarpaną „biało-czerwona flagę”.

 

Warto zobaczyć:

  • Pałac Tarnawieckich wzniesiony na początku XX wieku w stylu architektury uzdrowiskowej. Stoi na fundamentach starszego, XVIII-wiecznego dworu. Po wojnie częściowo rozebrany, remontowany w 1976 roku, użytkowany przez PGR. Prawdopodobnie stał tu już w XIV wieku dwór obronny Mikołaja Czeszyka, którego potomkowie przyjmą nazwisko Rytarowski. W XVII wieku właścicielami dworu są Dębiccy (Dembiccy), a na początku XIX wieku rodzina Wenzlarów. Następnie dobra przechodzą we władanie Tarnawieckich, a w okresie międzywojennym – Płanetów.

  • Cmentarz żołnierzy słowackich poległych podczas potyczki z Armią Czerwoną w 1941 roku.

  • Pomnik upamiętniający ofiary II wojny światowej, wzniesiony 10.10.1971 r. z inicjatywy mieszkańców Sanoka i Bykowiec na miejscu walki. Pomnik wykonany jest z kamienia i marmuru, przedstawia biało-czerwony sztandar poszarpany w bojach kampanii wrześniowej. Zaprojektował go Wojciech Kurpik, artysta z Sanoka.

  • Metalowy krzyż pańszczyźniany z 1848 r.
  • Bunkry z dawnej „Linii Mołotowa” zbudowane w latach 1940-1941, niektóre dobrze zachowane.

Bunkier z dawnej “linii Mołotowa”

  • Rezerwat „Polanki” o pow. 191,94 ha. Zwiedzanie rezerwatu ułatwia ścieżka przyrodnicza o długości około 2 km. W rezerwacie ochroną objęto buczynę karpacką występującą tutaj  w kilku formach. Ponad połowę drzewostanu stanowi buk. Obok wielkich, ponad 100-letnich buków spotkamy także pomnikowe jodły. Jedna z nich ma 400 cm obwodu i liczy około 200 lat. W rezerwacie występuje wiele interesujących, a często rzadkich gatunków runa leśnego m.in.: języcznik zwyczajny, podrzeń żebrowiec, parzydło leśne, lilia złotogłów, gnieźnik leśny, storczyk plamisty, skrzyp olbrzymi i bluszcz pospolity w formie kwitnącej. Możemy także zobaczyć wawrzynka wilczełyko, sałatnicę leśną, przytulię okrągłolistną i przetacznika górskiego. Do osobliwości należy zaliczyć także miodownika melisowatego – roślinę rzadko rosnącą w górach. Tuż przy ścieżce przyrodniczej znajduje się duże zbocze prawie w całości pokryte mchami i porostami. W rezerwacie występuje wiele osobliwości świata owadów, w tym tak rzadkie jak niepylak mnemozyna i krasopani hera, ogończyk śliwowiec i czerwończyk nieparek. Na osuwiskach i wiatrołomach pojawiają się rzadko spotykane chrząszcze drapieżne, m.in. trzyszcz piaskowy i trzyszcz polny. Można tu też spotkać chrząszcze z rodziny kózkowatych, takie jak: rębacz pstry, zmorsznik czerwony i zielarka baldaszkowa. W północnej i północno-wschodniej części rezerwatu uwagę zwracają wielkie wychodnie skalne „Duży Kamień” i „Mały Kamień”. Przy wejściu do rezerwatu znajduje się jedna z najstarszych Polsce, zachowanych „kopanek” – studni naftowych. To miejsce nazywano „Ripne” – czyli bogate w ropę. Ścieżka dydaktyczna prowadzi do dwóch źródełek mineralnych: żelaziankowego i siarkowodorowego.